Saturday, August 24, 2013

කිරි කඳුල

නීල දියවර ගලන දෑසට 
රැළිත්තක් විය හෙමි හෙමින් පැද්දෙන
 කඳුළු මුතු කැට නඟන දෙනෙතට 
මදහසක් විය සිරිය කැන්දන
 සිරුර සරනා රුධිර බිඳු ගෙන
 කිරි කඳුළු කොට පෙවූ නුඹ ගැන 
ගලපන්නේ පද කෝම තව තව
 නෙතේ කඳුළැල් බොඳව යන කළ 
සිරීපාද කඳු මුඳුන පෙනි පෙනී
 පාද පද්මය නොවැද ආවෙම
 කුසෙහි වැඩෙනා බිළිඳු හීනෙක 
කාන්සියක් හෙම දැනෙයි කියලද 
පාද පද්මය නොවැද ආවට 
පව් පිරෙන්නෑ අම්මේ නුඹ හට
 නුඹේ හිතේ ඇති පුණ්ය මහිමය 
නොමිනිසුන් නොව බුදුන් ඇති කළ 
කණාමැදිරි එළියකුඳු නැති ගෙපැළ
 එළිය කළ සඳ වතුර විය 
නුඹේ නෙත් බැල්ම 
කලාවැවේ දිය පොදට වඩා නුඹ
 සිසිල් විය දැවී සැලෙනා සිතට
 හමන අරලිය සුවඳ සිඹ සි
ඹ දෑත් නළලෙහි වැඳ තබාගෙන
 පුංචි සුදු බුදු රුවට මුමුණන
 අද මෙන් මතුත් සැම දින 
බුදුන් නොව මගේ මවුන් වන්නට...........


කුරුටු ගෑවේ: ධනංජය දිසානායක

1 comment:

කුරුටු ගෑ ගී පවුර said...

ලස්සන කවි.

ඇයි දිගටම ලියන්නැත්තේ.............